Marike de Valk

Relatietherapie Nijmegen (Beuningen)

Vrouwen en kritiek

“Als ik een hele muur prachtig verf en er zit één spettertje op de grond, wat denk je dat ze dan als eerste zegt?”

Het zal duidelijk zijn: hier was een man aan het woord. Verontwaardigd over de eeuwige kritiek van zijn vrouw. Die vrouw reageerde ook verontwaardigd:”Eén spettertje? Jij maakt je eigen fouten altijd kleiner dan ze zijn! Als je ze nou eens gewoon zélf toegeeft, dan hoef ik ze je niet onder de neus te wrijven.”

Het hele drama tussen man en vrouw in een notedop. Of althans een groot deel ervan. Mannen ”kunnen slecht tegen kritiek” en westerse, hedendaagse vrouwen hebben de neiging altijd eerst het onvolmaakte benoemen… tenminste, als de verliefdheid over is. En dat levert vele, vele ruzies op en uiteindelijk enorme verwijderingen.

Vrouwen en kritiek

Zo ongeveer sinds vrouwen stemrecht hebben – ik doe maar een gok: in ieder geval sinds ze positie in durven te nemen – zeggen ze gewoon wat hen opvalt en helaas is dat inderdaad vaak in eerste instantie het onvolmaakte. Alsof het positieve pas kan bestaan, als het negatieve eerst erkend is.

Vrouwen weten al lang dat ze niet volmaakt zijn. Dat is hen in de loop van de eeuwen door diezelfde mannen wel onder de neus gewreven. Dat inzicht in hun onvolmaaktheid maakt hen kritisch op zichzelf. Soms zelfs op het perfectionistische af. En dat maakt hen ook kritisch op anderen.

En als ik dat bij mezelf naga: zodra ik me minder goed voel, heb ik meer de neiging overal wat van te vinden. Als ik gestrest ben, heb ik van allerlei zaken meer last. Als ik daarentegen lekker in mijn vel zit, laat ik meer dingen gaan. Ik vind er dan wel wat van, maar hoef er niet iets van te zeggen. Navraag bij andere vrouwen leerde dat dit voor iedereen zo werkt.

Dus: vrouwen storen zich aan meer dingen, naarmate ze meer gestrest zijn. En als ze zich meer storen, geven ze meer kritiek.

Mannen en kritiek

Weten mannen dan niet van zichzelf dat ze onvolmaakt zijn? Willen ze alleen maar het positieve van zichzelf zien? Relativeren ze inderdaad voortdurend hun eigen tekortkomingen? Of zijn dat alleen maar stereotyperingen? (Maar ja, die ontstaan niet voor niets…)

Ik hoor mannen vaak zeggen dat ze maar al te goed weten, wat ze fout doen, maar dat ze daar niet steeds mee geconfronteerd willen worden. Als man is het nog steeds onvoldoende gebruikelijk om je kwetsbaar op te stellen. Je moet je van je sterke kant laten zien. Openlijk geconfronteerd worden met een tekortkoming is nog vaak een blamage.

Bovendien: mannen ergeren zichzélf al enorm aan dat spatje, dus waarom moet dat nog een keer hardop gezegd worden? Waarom moeten vrouwen dat er altijd in wrijven? Waarom zo negatief?

Waarom zoveel kritiek?

Tja, waarom eigenlijk? Omdat vrouwen niet zo hard geloven dat mannen hun eigen fouten inzien? Omdat ze niet zo’n hoge pet ophebben van hun zelfreflectie? (Laatst gehoord: testosteron blokkeert dat gedeelte in de hersenen waar zelfreflectie plaatsvindt…)

Inderdaad hoor ik vrouwen vaak zeggen, dat ze bang zijn dat de man zijn fouten niet uit zichzelf zal herstellen, als zij daar hun mond over houden. Bang dat de man dan zal denken: ”O, zie je wel, het valt wel mee.” En over zal gaan tot de orde van de dag.

Er is nog een andere reden waarom vrouwen veel kritiek kunnen hebben. Die staat beschreven in de blogpost: Kritiek op je partner.

Zelfkritiek voorkomt kritiek van anderen

Wat zou de vrouw in het bovengenoemde voorbeeld gezegd en gedaan hebben als de man haar als volgt was komen roepen:”Schat, kom eens even kijken? Die vlekken op de grond maak ik zó schoon, maar hoe vind je de muur geworden?”

Ik vermoed dat ze dan eerst iets over de muur gezegd had. En misschien dat ze daarna tóch nog even de aandacht op het vlekje had gevestigd. Maar dat was dan in ieder geval al anders overgekomen.

Als een man zelf  begint met welgemeende excuses of met het tonen van zijn zelfinzicht, hoeven vrouwen zich daar niet meer druk over te maken. Hij ziet het zelf, gelukkig, dus zij kan die verantwoordelijkheid minstens ten dele los laten. En als ze de ervaring opdoet dat haar man de daad bij zijn woord voegt, zal ze ook steeds gemakkelijker achterover leunen en de controle loslaten. Want daar gaat het bij vrouwen vaak over: ze voelen zich verantwoordelijk en laten de teugels pas vieren, als ze erop vertrouwen dat hun partner mede de verantwoordelijkheid draagt.

Mannen, dat is dus de tip: wees haantje de voorste in het erkennen van je eigen tekortkoming en neem er concreet verantwoordelijkheid voor. Dus vestig de aandacht zelf op die gele vlek en maak hem schoon. Je vrouw zal daar erg blij van worden. En het zal zeker de nodige relatieproblemen voorkomen.

Als je echter bij voorbaat zelf al begint met relativeren of – erger nog – ontkennen… dan berg je! Want dan ontstaat er bij vrouwen een raar soort kortsluiting. Dan zal en moet ”de fout” benoemd en erkend worden. Want ze zijn toch niet gek!

Wat kunnen vrouwen anders doen?

Of toch wel? Want is de strategie van vrouwen zo effectief? Is al die kritiek effectief? Of kan ook een vrouw leren om anders met dit probleem om te gaan? Ik hoor graag reacties en tips van mannen en vrouwen.

In mijn post ”Kritiek in de relatie” heb ik nog meer geschreven over de oorzaken van het kritiek geven door vrouwen en kritiek afwijzen door mannen.

 

______________________________________________________

Marike de Valk is Gestalttherapeut en geeft individuele, relatie- en gezinstherapie in Beuningen bij Nijmegen samen met haar collega Wilfried Sluys. Op haar site: https://www.mv-gestalttherapie.nl legt ze haar werkwijze uit. In haar blog (https://www.relatietherapie-nijmegen/blog/) schrijft ze over alles wat met partner- en gezinsrelaties te maken heeft. Ze geeft daar ook lezingen over. Ze is te bereiken via het contactformulier op haar sites of via 024-6751742. Hier kun je je gratis abonneren op haar blog: abonneer op blog

 

Vorige

Verkeerde partner

Volgende

Huiselijk geweld

  1. Peter

    Er zijn best vrouwen die dat kritiek-mechanisme herkennen. Lees bv De Onverzadigbare Vrouw van Lisette Thooft maar eens. Ik zeg niet dat dit de enige waarheid is, maar wel een invalshoek.

    http://over-boeken.blogspot.nl/2013/12/de-onverzadigbare-vrouw-en-de-afwezige_2.html

    • Marike

      Inderdaad. Ik ben het niet met alles van Lisette Thooft eens, maar wel dat een relatie altijd interactie is.

    • Pietje puk

      Prachtig dat de man de muur schildert en de vrouw commentaar levert. Emancipatie zegt : Je kunt ook zelf die muur schilderen. Kijken of het dan leuk is, als de man overal commentaar op levert.

  2. Inderdaad Maxim. De oorzaak is simpel dat er vrouwelijke therapeut nooit een andere vrouw af zal vallen. Het komt er altijd op neer dat een man zijn gedrag moet veranderen, of maar moet begrijpen en aanvaarden dat zijn vrouw reageert zoals ze reageert.

    • Marike

      Hallo meneer Boersma,

      Hier moet ik even ingrijpen! Een therapeut zal sowieso nooit een cliënt ‘afvallen’. Maar een therapeut, mannelijk of vrouwelijk, kan het met iedere cliënt eens of oneens zijn. In mijn blog probeer ik steeds zowel de situatie vanuit de man als vanuit de vrouw aan de orde te stellen en te begrijpen. En probeer ik zowel mannen als vrouwen te motiveren om naar hun eigen gedrag te kijken en stereotyperingen te onderzoeken. Niet altijd in dezelfde post, want soms gaat het specifiek over het een of het ander.
      Een gedachte als:’Zie je wel, wij krijgen weer de schuld’, kan een mooi excuus/afleiding zijn om níet eens te beginnen met naar jezelf te kijken…
      Dus ik ben benieuwd of er in mijn berichten iets staat wat op jou van toepassing is en waar je iets aan kunt hebben of wat je je aan kunt trekken. En zo niet, dan is deze post wellicht minder op jou van toepassing. Hoor het graag!

  3. maxim

    en zo is het uiteindelijk toch weer de man die het verkeerd doet en zijn gedrag moet aanpassen.

  4. Peter

    Deze bijdrage is geschreven vanuit het perspectief van de vrouw. Vanuit de man ziet het er anders uit. Ik ken genoeg mannen die helemaal somber worden van de voortdurende kritiek van hun partner en zelf ken ik dat gevoel helaas ook. Een man wil vooral, warmte, vrede en harmonie in huis.

    Vrouwen mogen dan misschien vaker gelijk hebben, je moet ook onderkennen dat manen en vrouwen totaal anders in elkaar zitten en verschillende persoonlijkheden hebben. Wat heb je aan je gelijk als de relatie op de klippen loopt, je alleen komt te staan. Weer twee immens teleurgestelde, eenzame mensen er bij.

    • marike

      Beste Peter,

      Klopt, vanuit een man ziet het er anders uit dan vanuit de vrouw. Daarom ben ik ook blij dat je reageert. Ik probeer wel altijd ook het perspectief van de man mee te nemen. Ook in dit stuk. Maar misschien voor jou onvoldoende. Helaas was ik vergeten te verwijzen naar een andere post, waarin ik dat al explicieter heb gedaan: https://www.relatietherapie-nijmegen.nl/blog/kritiek-in-de-relatie/. Wellicht herken je je daar meer in.

  5. Corina Bouma

    Vrouwen kunnen leren eerst iets positiefs te zeggen en daarna pas het onvolmaakte te benoemen. Zo kunnen ze ervaren dat ze zichzelf daar helemaal niet mee te kort doen maar dat het juist veel oplevert in de relatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén