Marike de Valk

Relatietherapie Nijmegen (Beuningen)

twee pijlen in tegengestelde richtingen met op de ene ''you'' en op de andere ''me''.

Scheiden kan altijd nog

Deze post is eerder geplaatst en nu ge-updated.

De gedachte  ”Scheiden kan altijd nog” lijkt aan terrein te winnen.

Ik  heb 25 jaar een eigen praktijk voor individuele therapie, waarin ik veel hoor over relatieproblemen. Sinds 12 jaar geef ik ook relatietherapie. En in die 12 jaar zie ik een verandering: mensen komen in een vroeger stadium in relatietherapie. En dus is er meer te redden. Wat tot uitdrukking komt in de cijfers: het aantal echtscheidingen is in 2016 gedaald t.o.v. 2015. En in 2015 was het weer lager dan in 2014. Nu was 2014 wel de top van een jarenlange steiging.  In 2014 lag het echtscheidingspercentage van officieel getrouwde mensen nog op 40,1 %.

Het gevoel is weg

Mijn blogposts over “Mijn gevoel is weg” en “Kan mijn gevoel nog terugkomen” worden elke dag meer dan 120 keer gelezen. Afwezigheid van gevoel lijkt één van de belangrijkste redenen waarom mensen willen scheiden. Helaas, omdat de conclusie dat er geen relatie meer inzit als ‘het gevoel van liefde weg is’ vaak voorbarig is.

Elke langerdurende relatie kent perioden waarin de gevoelens voor elkaar afnemen. Of soms zelfs in het tegendeel veranderen: waarin je echt even genoeg hebt van je partner. Je aan hem of haar begint te ergeren. Dat hoort erbij én het zijn signalen, die je wel serieus moet nemen. Kennelijk is de relatie toe aan extra inzet en investering. En wacht daar niet mee!

Want de kans van slagen op een doorstart neemt af, als je lang in je eentje worstelt met afwezigheid van gevoel. Als je je partner daar niet bij betrekt, als jullie samen er niet aan gaan werken. Blijf er niet alleen mee zitten en – nog belangrijker – neem niet in je eentje het besluit dat het er niet meer inzit!!

Differentiatie: omgaan met verschillen

Een andere reden waarom mensen scheiden, heeft vaak te maken met een gebrek aan differentiatie.

Na de periode van verliefdheid, waarin het samen zo volmaakt lijkt, komt per definitie de periode van differentiatie: het ontdekken en willen uitdragen van de verschillen.

In deze periode lijken de verschillen groter dan de overeenkomsten. Het is de periode waarin je de schaduwkanten van je partner leert kennen. En die kunnen flink tegenvallen, soms zo erg dat je de man of vrouw niet meer herkent, waarop je ooit verliefd werd.
Er zijn twee bewegingen tegelijk aan de hand: de verliefdheid is voorbij, dus de roze bril is weg. Je ziet je partner scherper dan voorheen en bent ook minder bereid om iets goed te praten.
De andere beweging is dat je inmiddels meestal samenwoont. Je ziet veel van elkaar, ook de minder leuke dingen. En omdat je nu bij elkaar ‘thuis’ bent, houd je je vaak ook minder in. Thuis wil je immers jezelf kunnen zijn’. Ook samenwonen moet je leren…

Uitgeput

Drukke baan, kinderen, en een uitgebreid sociaal leven zijn ook factoren die een aanslag doen op je veerkracht en daarmee op je tolerantievermogen. We zien veel stellen die eigenlijk uitgeput zijn en geen draagkracht meer hebben. Ook daardoor hebben partners in deze periode weinig credits voor elkaar. De schaduwkanten roepen snel teleurstelling of ergernis op. Lichamelijke intimiteit verdwijnt.

Volgens onderzoek krijgt tweederde van de stellen met kleine kinderen dan ook ernstige relatieproblemen. Die helaas vaak leiden tot scheiding. Het zou goed zijn als bij alle prenatale zorg ook het thema ”relaties” een belangrijke plek krijgt. Helaas gebeurt dat nog weinig. Mijn training ”Is je relatie babyproof?” besteedt aandacht aan belangrijke vaardigheden om deze periode goed door te komen.

Is dit het nou?

Sommige stellen belanden daardoor in veelvuldige ruzies. Anderen trekken zich van elkaar terug. Sommigen zien wel dat dit een fase is en nemen zich voor het gewoon even vol te houden. De bezieling in de relatie verdwijnt. Het stroomt niet meer. Er lijken alleen nog maar blokkades te zijn. De liefde lijkt weg. En de twijfel duikt op: is dit het nou? Moet ik het hiermee doen? Zit er verder niets meer in? En wil ik zo samen oud worden?

Samen oud worden

Alle langdurige relaties hebben problemen. In alle langdurige relaties voelt minstens één van beide partners zich wel eens hevig aangetrokken tot een ander. We zijn tenslotte allemaal mensen. Als je je gevoel niet drastisch afsluit, dan is de kans groot dat je ontdekt, dat er echt niet slechts één potentiële ware partner is.

Mensen die gaan scheiden, lopen vaak na een aantal jaren opnieuw tegen problemen aan. Vaak dezelfde problemen als met hun vorige partner, soms exact het tegenovergestelde, omdat ze de valkuilen van de eerste keer met kracht hebben proberen te vermijden. Dus als je niet elke 7 of 10 jaar een andere partner wil en het liefst met één partner samen oud wilt worden, dan is het belangrijk om niet te snel op te geven.

Oefening baart kunst

Het is namelijk niet zo eenvoudig om een relatie goed te houden. Er komt veel bij kijken, waar we van tevoren nooit over nagedacht hebben. Het is minstens zo moeilijk als kinderen opvoeden. En helaas krijgen we beide vakken – relaties onderhouden en kinderen opvoeden – niet op school! We krijgen zwemles en rijles en les in van alles en nog wat, maar niet in de meest essentiële levensvaardigheden.
Bij al die lessen moeten we oefenen en het niet snel opgeven, als het niet lukt.

Laatst hoorde ik Epke Zonderland in een interview vertellen wat zijn moeder had gezegd, toen hij als kind van een jaar of 10 wou stoppen met turnen. Waarschijnlijk, zei hij in dat interview, omdat hij een moeilijke oefening op de brug niet onder de knie kreeg en daar ook wat bang voor was. Hoewel hij zich dat op dat moment niet realiseerde. ’’Oké’’, zei zijn moeder, ‘’Probeer het nog 4 weken. Als je dan nog wil stoppen, vind ik het prima.’’ Na 4 weken had hij de oefening onder de knie en wou hij helemaal niet meer stoppen.

Scheiden doet lijden

De toekomst kan lonken, maar de effecten van een scheiding zijn heftig. Voor jezelf, voor je partner, voor je kinderen, voor je omgeving. Soms kan het niet anders, soms is scheiden de betere keus.

Wat  ons betreft is een scheiding pas aan de orde als beide partners volledig op toneel gekomen zijn. Als ze niets teruggehouden hebben, zichzelf onder ogen zijn gekomen en zichzelf volledig ingezet hebben. Als ze deskundige hulp hebben gezocht. Pas dan weet je of het er echt niet in zit. Behalve als er sprake is van huiselijk geweld. Dan is een scheiding noodzakelijk voor het welzijn van jou en je kinderen.

Maar anders: besluit niet te snel. Scheiden kan immers altijd nog….

 

 

______________________________________________________

Marike de Valk is Gestalttherapeut en geeft individuele, relatie- en gezinstherapie in Beuningen bij Nijmegen samen met haar collega Wilfried Sluys. Op haar site: https://www.mv-gestalttherapie.nl legt ze haar werkwijze uit. In haar blog (https://www.relatietherapie-nijmegen/blog/) schrijft ze over alles wat met partner- en gezinsrelaties te maken heeft. Ze geeft daar ook lezingen over. Ze is te bereiken via het contactformulier op haar sites of via 024-6751742. Hier kun je je gratis abonneren op haar blog: abonneer op blog.

Vorige

Je hart weer openen (9)

Volgende

Kies voor dialoog in plaats van discussie

  1. Eefje

    Dag Marike,

    Wij zijn nu 7 maanden uiteen na een relatie van 10 jaar. Gedurende die tijd wonen we niet meer samen. Het is nogal snel gegaan.
    Wat begon met “afstand nemen”, bleek van zijn kant een zachte manier voor een definitieve breuk. We hadden een paar sessies bij een therapeut, maar die bleken achteraf ook enkel een manier om het op een mooie manier te laten eindigen. Ook al werd dit op voorhand anders aangegeven. Hij was al veel langer aan het twijfelen of we door moesten of niet.
    Ons parcours was hobbelig. Er is veel gebeurd op persoonlijk vlak (verlies van een paar dierbaren waardoor ik vast zat en ik de afstand tussen ons vergrootte) en veel gezegd en gebeurd op relationeel vlak.
    (…)
    Ik voel dat er nog steeds “iets” over is. Mijn liefde wordt sterker en sterker, ik weet zeker dat ik samen met hem oud wil worden. Ik heb dat in het verleden ook vaak gezegd, maar dat gelooft hij niet.
    Ik voel bij hem een grote bezorgdheid, maar het is toch iets meer dan dat denk ik. Hij benoemt het niet en duwt alles wat met de relatie te maken had weg. We praten samen (dat lukt opnieuw), lachen en huilen, werken vaak samen. Maar als het gaat over waar het mis ging, dan herhaalt hij enkel dezelfde letterlijke woorden. Dat het niet meer ging en nooit zou veranderen. Dat we het zoveel geprobeerd hebben en dat het op is.
    (…)
    Ik zie dat hij er ook onder lijdt, ik pik dingen op die aangeven dat hij worstelt met zijn beslissing (hij spreekt nog steeds over zijn schoonbroer bijvoorbeeld, knuffelt me als troost) maar ik weet ook dat hij te trots of koppig is om zomaar terug te komen.
    Ik heb gedurende die periode hard aan mezelf gewerkt. dat ziet hij ook. dat ik echt anders geworden ben, zachter en rustiger.
    Maar hij ziet echter niet dat ik dus ook anders in de relatie zou staan. Dat kan of wil hij niet zien.

    Het heeft dus geen zin hem te vragen om in therapie te gaan samen (hij zegt al zolang dat hij voor zichzelf een afspraak zal maken, maar dat gebeurt niet) of te praten over de relatie.

    Hij wil mij blijven zien als vriendin en samen dingen doen.
    Ik weet niet goed wat ik daarmee moet. Natuurlijk wil ik dat graag, maar maak ik mezelf dan iets wijs?
    Of kan dit net de voedingsbodem zijn voor iets nieuws?

    Denkt u dat dit nog ergens goed kan komen?

    Van harte bedankt voor uw raad.

    Eefje

  2. ANGEL

    In mijn geval wil mijn echtgenoot mij naar zijn hand zetten sinds we gehuwd zijn, dat is echt een rode draad. Ik ben echter zeer standvastig, weet wat ik wel en niet wil, waar ik voor sta en wil authentiek blijven.
    Hij ziet ook de splinter in mijn oog maar niet de balk in zijn eigen oog.

    Wij zijn beiden heftig maar ik zie hem zeer graag. Kon hij mij alleen maar zonder strijd altijd mezelf laten zijn.

  3. Laura

    Dag Marike
    Ik lees graag je blogs. Ik ken je van de gesprekken die wij bij jullie gehad hebben. En ik hoor jouw lach en nuchtere kijk als ik de blogs lees. Het stelt ook gerust, want soms is het niet te overzien of goed aan te voelen waar we heen gaan. Maar de overtuiging dat we op t goede spoor zitten komt steeds vaker in beeld.
    Dank, groetjes Laura

Geef een reactie

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén