Enige tijd geleden schreef ik een blog over grenzen (Grenzen aangeven 1), waarin ik het had over het gevoel, dat grenzen aangeven  in een relatie niet nodig zou moeten zijn (1); de angst dat de partner boos wordt, als je een grens aangeeft (2) en de veronderstelling dat je de discussie, die kan ontstaan bij het aangeven van je grens, toch zult verliezen.

Hieronder beschrijf ik nog een aantal veel voorkomende gedachten mbt grenzen aangeven en mijn visie daarop.

 

 4. Als ik een grens aangeef, geef ik mezelf bloot en dat wil ik niet.

Het is een feit dat het aangeven van je grens laat zien waar je staat. Grenzen aangeven kan heel confronterend zijn; voor je partner maar soms ook voor jouzelf. Je bekent dan namelijk kleur dat je die grens hebt en misschien vind je dat ook zelf helemaal niet zo leuk. Misschien wil je eigenlijk niet aan jezélf toegeven dat je zo’n grens hebt.

Bv je vriend wil met een vrouwelijke collega uit eten en jij hebt daar moeite mee. Maar je vindt dat kinderachtig van jezelf: je wil niet jaloers overkomen en je vindt eigenlijk dat dit soort dingen gewoon moet kunnen. Toch knaagt het.

In dit soort situaties is het juíst belangrijk om kleur te bekennen en samen met je partner uit te zoeken, waarom je er moeite mee hebt. Misschien vertrouw je je partner niet en dan is het belangrijk om erachter te komen waar dat wantrouwen vandaan komt. Het kan echter ook zijn dat het niet goed voelt om dat jullie de laatste tijd te weinig aandacht aan elkaar besteden. Misschien is het belangrijker dat je vriend en jij eerst eens sámen uit eten gaan om aandacht aan elkaar te besteden. Of misschien geef jij wel veel aandacht aan je vriend maar komt er voor joúw gevoel te weinig aandacht terug. En delen vanuit overvloed is nu eenmaal makkelijker dan delen vanuit schaarste.

Dus hoewel jezelf blootgeven moeilijk is, het is in een relatie ook héél belangrijk!

 

5. Als ik een grens aangeef, en de ander gaat toch door, wat moet ik dan?

Je hebt mensen die regelmatig de échte grens opzoeken: pas als ze voélen dat je echt niet overstag gaat, stoppen ze. Dat betekent dat je behoorlijk stevig je grens aan moet geven, niet alleen verbaal, maar ook nonverbaal. En dat je dus echt goed zeker van jezelf moet zijn.

Dat kan je irriteren. Misschien vind je dat dat niet nodig zou moeten zijn. Dan is het goed om ook te kijken waaróm je partner die grens opzoekt. Wellicht gaat het over iets, wat voor hem of haar erg belangrijk is.
Als ze bv graag met jou uit wil en jij hebt geen zin, kan het zijn dat ze nog wel even probeert uit te vinden waaróm je geen zin hebt. Of misschien probeert om nog iets te verzinnen, waar jij wél zin in zou hebben. Of ze vraagt je wanneer je wél weer eens uit wil. Allemaal pogingen die duidelijk maken, dat ze echt graag weer eens uit wil. En dat ze serieus genomen wil worden in haar wens.
Dat kan voor jou als zeurderig of drammerig overkomen. Maar zolang je haar niet serieus neemt, zal ze zich niet gehoord voelen. E mensen, die zich niet gehoord voelen, gaan door. Net zoals je nog een keer belt, als er niemand opendoet, of misschien op de deur gaat bonzen.

Je neemt de ander serieus als je haar (of zijn) verlangen erkent en – als dat lukt – begrijpt. Waar bij iemand begrijpen niet hetzelfde is, als het met haar eens zijn!
Je neemt haar nog serieuzer als je haar vraag echt tot je door laat dringen en jezelf afvraagt waaróm je eigenlijk niet uit wil. Als je jezelf serieus afvraagt waarom je grens dáár ligt.  Wees niet bang om jezelf te onderzoeken: jij bent en blijft degene die de eindbeslissing neemt. Beloof jezelf dat je in dat onderzoek zowel je verstand, als je gevoel als je eigen waarden en normen meeneemt. Als je dat serieus doet en ook de argumenten van de ander serieus onderzoekt, komt er een des te gedegener mening uit. Wees niet te koppig als je voelt dat de ander eigenlijk wel een punt heeft en gee dat toe. Wees echter ook niet bang om rustig bij je eigen mening (en dus grens) te blijven, als dat het meest kloppend blijkt.

Zowel mannen als vrouwen houden meestal op met doorduwen als ze zich echt gehoord voelen en zien dat je moeite doet om hen serieus te nemen.
Dus als de andere partij je grens niet meteen accepteert is de oplossing níet om dan maar toe te geven, maar wel om de argumenten van de andere partij serieus te nemen en te onderzoeken.

Mocht de ander, nadat je alle mogelijke moeite hebt gedaan om hem/haar te horen, nog niet akkoord gaan,  dan  zit er niets anders op dan te zeggen:”Blijkbaar verschillen we hierover van mening. Ik heb alle begrip voor je teleurstelling, boosheid etc, maar dit is het. Ik heb het onderzocht en ik kan niet van mening /grens veranderen”.

NB Als de boosheid van de ander tot verbaal of fysiek geweld leidt, dan heeft al dat onderzoek geen zin. dan is het ’t beste om eerst een time -out te nemen en tegen je partner te zeggen: ” Ik wil pas verder praten als we dat samen rustig kunnen. Ik wil het gesprek nu stoppen en ik ga weg – naar een andere kamer bv  of even een blokje om – en laten we het over een uur (of vanavond of een ander tijdstip ) nog eens proberen.”

 

Wordt vervolgd.

_____________________________________________________

Marike de Valk is Gestalttherapeut en geeft individuele, relatie- en gezinstherapie in Beuningen bij Nijmegen samen met haar collega Wilfried Sluys. Op haar site: https://www.mv-gestalttherapie.nl legt ze haar werkwijze uit. In haar blog (https://www.relatietherapie-nijmegen/blog/) schrijft ze over alles wat met partner- en gezinsrelaties te maken heeft. Ze geeft daar ook lezingen over. Ze is te bereiken via het contactformulier op haar sites of via 024-6751742. Hier kun je je gratis abonneren op haar blog: abonneer op blog.