In relatietherapie komen we vaak tegen dat tenminste één van beide partners niet goed of expliciet genoeg zijn in het grenzen aangeven. Soms betreft het mensen die in alle situaties moeilijk hun grenzen aangeven. Soms echter betreft het mensen die daar in hun werk of t.o.v. vrienden juist heel goed in zijn, maar dat t.o.v. hun eigen partner helemaal niet goed blijken te kunnen. Wat maakt dat mensen het moeilijk vinden om grenzen aan te geven aan hun partner?

Grenzen aangeven zou niet nodig moeten zijn.

Het komt niet zo vaak voor dat mensen hun grenzen helemaal niet aangeven. Vaak geven ze wel hints, impliciete aanwijzingen. En zijn ze verontwaardigd dat hun partner die niet oppikt. Hij of zij ként hen toch? Wéét toch dat ze hier of daar moeite mee hebben? Waarom moeten ze dan eerst expliciet – en soms zelfs nog met kracht – zeggen, dat ze iets niet willen, vóórdat er naar hen geluisterd wordt?

Ze zijn daardoor geïrriteerd, ze hebben eigenlijk geen zin om zo expliciet te moeten zijn. Ze gaan uit van een relatieconcept, waarin je elkaar zo goed aanvoelt, dat het niet nodig is om je wensen of grenzen kenbaar te maken. Dus als dat wel nodig is, is dat een teken dat je relatie slecht is.

Relaties zijn echter dynamisch: ze zijn niet op elk moment hetzelfde. (Lees hierover meer op mijn visiepagina onder contactcirkel.) Dus ja, er zijn momenten dat je elkaar zo goed aanvoelt dat je niet veel hoeft uit te leggen of aan te geven. Er zijn echter ook momenten dat dit niet het geval is. Daar is niets mis mee, dat hoort bij een relatie. En op die momenten is het wel handig om heel duidelijk en expliciet naar elkaar te zijn.

Als ik een grens aangeef, wordt hij/zij boos.

Veel mensen vrezen het effect van hun grens: de ander zal de grens niet leuk vinden, misschien boos worden, zich ertegen gaan verzetten etc. Hun vrees is meestal gegrond: de meeste mensen vinden een ‘nee’ niet leuk om te horen. Het verstoort even het ‘samen’- gevoel, het dwarsboomt hen in hun plannen. Dus als je een grens aangeeft, kun je op de korte termijn protest verwachten. De aard van dit protest hangt natuurlijk ook erg samen met de aard van jouw grens, met wederzijdse verwachtingen en met de manier  waarop je je grens aangeeft. Daarover later meer.

Op de langere termijn geeft het je echter ook een goed gevoel, dat je trouw bent gebleven aan jezelf. Daarmee groeit jouw zelf-vertrouwen.

Bovendien win je met het aangeven van je grens het respect van je partner. Die heeft in jou een partner ervaren, die voor zichzelf opkomt. En dat is prettig: hij/zij weet daardoor weer wat beter wat hij aan je heeft. Bovendien maakt het duidelijk dat in jullie relatie het hebben van een eigen mening en een eigen grens acceptabel is. Voor jou, en dus ook voor je partner. Dat doet iedere relatie goed.

Als ik een grens aangeef, komt er een discussie en die verlies ik toch.

Veel mensen denken dat ze goede argumenten moeten hebben om hun grens te rechtvaardigen. Maar een grens is niet gebaseerd op argumenten: een grens vóel je in jezelf. Soms weet je niet waarom, vind je het zelf misschien vreemd en toch is die grens er. Je hebt echt moeite gedaan om jezelf te begrijpen, je hebt er bij stil gestaan, en je komt er niet achter. Je intuïtie blijft je vertellen dat je het niet moet doen. Hoe lastig ook, die intuïtie  is op zichzelf al voldoende argument. Blijkbaar heb je in ieder geval onvoldoende redenen om een goed gevoel bij een ‘ja’ te krijgen.

Je zou dus tegen je partner kunnen zeggen:”Sorry, ik snap het zelf ook nog niet, maar ik merk dat het niet goed voor me is om nu ”ja” te zeggen, ik heb meer tijd nodig om uit te vinden waarom” . Of woorden van gelijke strekking.

Natuurlijk zal je partner niet meteen akkoord gaan, maar misschien levert het een gesprek op waarin je er achter komt, wat je dwars zit. Bovendien is het logisch dat je partner even de teleurstelling moet verwerken, die een ”nee” nu eenmaal oplevert (zie punt 2) . Dus het vraagt wel van je om trouw te blijven aan je intuïtie, zelfs al heb je geen argumenten. Dat is lastig, maar zomaar over je grens heen gaan, levert je uiteindelijk een nog slechter gevoel op. Het is beter om kleur te bekennen en de tijd nemen om uit te zoeken, waarom je iets niet wil. Dat ben je ook aan je partner verplicht: hij/zij heeft er recht op om uiteindelijk te begrijpen waarom je iets niet wil. Mocht je nog twijfelen, draai het dan eens om:  Zou jij willen dat je partner maar met jou akkoord gaat, terwijl het eigenlijk niet goed voelt?

 

In de volgende blogpost ga ik verder over:

4. Als ik een grens aangeef, geef ik mezelf bloot.

5. Als ik een grens aangeef, en hij/zij wil toch zijn/haar zin doorzetten of blijft maar protesteren, wat moet ik dan?

6. Ik vind het zielig om een grens aan te geven.

En dan hebben we het nog niet over hóe je dan een grens aangeeft…. Kortom, wordt vervolgd.

_______________________________________________________

Marike de Valk is Gestalttherapeut en geeft individuele, relatie- en gezinstherapie in Beuningen bij Nijmegen samen met haar collega Wilfried Sluys. Op haar site: https://www.mv-gestalttherapie.nl legt ze haar werkwijze uit. In haar blog (https://www.relatietherapie-nijmegen/blog/) schrijft ze over alles wat met partner- en gezinsrelaties te maken heeft. Ze geeft daar ook lezingen over. Ze is te bereiken via het contactformulier op haar sites of via 024-6751742. Hier kun je je gratis abonneren op haar blog: abonneer op blog.