Trouw
Rob heeft maandenlang een geheime, buitenechtelijke relatie met Angela. Hij leeft schijnbaar zonder enige moeite in twee werelden.
Zijn vrouw Nienke en hij hebben de afspraak dat ze het elkaar meteen zullen vertellen als ze verliefd worden op iemand anders.
Als Nienke dan ook ontdekt dat Rob haar bedriegt, is ze ongelooflijk geschokt. Het liegen vindt ze eigenlijk nog erger dan het vreemdgaan op zich.
Rob is erg geschrokken van haar heftige reactie, maar ook van zichzelf. Het is alsof hij wakker wordt uit een droom. Hij realiseert zich nu pas, hoe hij Nienke buitenspel heeft gezet. Hij heeft de afspraak letterlijk weggedrukt. Hij heeft gewoon geweigerd om erbij stil te staan. Hij wist van zichzelf niet dat hij zo egoistisch kon zijn. Daarnaast is hij heel bang om Nienke kwijt te raken.
Nienke eist van hem dat hij elk contact met Angela a la minute verbreekt. Hij begrijpt haar boosheid en verdriet, maar weigert. Hij wil Angela zien en spreken om haar de situatie uit te leggen en de relatie te verbreken. Hij vindt dat zij het niet verdient om zonder een woord aan de kant gezet te worden. Ook zij zal woedend en verdrietig zijn.
Nienke is woedend dat hij met Angela wel rekening kan houden en niet met haar. Ze vindt dat hij haar maar een mailtje moet schrijven en wil die mail zelf lezen. Ze dreigt hun relatie te verbreken als hij dat niet doet.
Rob legt haar uit, dat hij – nu hij inziet hoe egoistisch hij geweest is – niet nog een keer zijn eigen waarden en normen kan verloochenen. Hij toont begrip voor Nienke en wil hij met Nienke overleggen wanneer hij dat zal doen en waar. Hij voelt zich erg schuldig dat hij er zo’n puinhoop van gemaakt heeft. Van nu af wil hij echter zichzelf recht in de ogen kunnen kijken.
Nienke kan wel voelen dat hij het meent. Tegen alle oordelen van haar vriendinnen in gelooft ze niet dat Rob nog een keer naar Angela wil om opnieuw vreemd te gaan. Het kost haar heel veel moeite, maar vreemd genoeg ontdekt ze dat ze ook ergens blij is dat Rob hierin stand houdt. Misschien is de oude Rob toch niet helemaal verdwenen…
‘Je kunt in een relatie niet altijd voorkomen dat je de ander pijn doet: uiteindelijk gaat trouw aan jezelf boven trouw aan de ander.’
Deze uitspraak geven we stellen vaak mee. Trouw aan de ander stelt immers niets voor als je daarmee jezelf verloochent. Dan krijgt die ander immers iets onechts. En dus moet je soms iets doen of laten waarvan je weet, dat je je partner daar pijn meedoet.
Niet dat het zo gemakkelijk is om eerlijk te ontdekken waar die trouw aan jezelf in het geding is. Het heeft niets te maken met toegeven aan elke behoefte die in je opkomt. Rob volgde wel zijn behoefte, maar bleek daarin niet alleen ontrouw te zijn aan Nienke, maar ook aan zichzelf.
Het betekent ook niet dat je geen rekening hoeft te houden met je partner. Als Rob Nienke niet ”uit zijn systeem” had gegooid had hij wellicht een andere keuze gemaakt. In ieder geval hadden ze het er dan samen over kunnen hebben en kunnen onderzoeken wat er aan de hand was.
Bij trouw zijn aan jezelf gaat het erom dat je bij elke keuze eerst goed voelt wat je zelf wil. Daarna vraag je je heel serieus af wat een en ander voor je partner zal betekenen. Je staat serieus stil bij zijn/haar behoeften en gevoeligheden. En in dat licht neem je je besluit. Voor jezelf kiezen moet die confrontatie aan kunnen.
Met zijn laatste keuze, om de confrontatie met Angela niet uit de weg te gaan, blijft Rob trouw aan zichzelf.
En net als Nienke zal een partner makkelijker de pijn of teleurstelling van een ‘trouw-aan-jezelf-keuze kunnen dragen als duidelijk is dat zijn/haar gevoelens serieus genomen zijn en als de authenticiteit van het besluit voelbaar is. Op zo’n moment kunnen beide partners samen boven hun ego uitstijgen.