Vandaag las ik een paar deels herkenbare, deels typerende zinnen in het geestige boek van Elizabeth Gilbert ´Eten, bidden en beminnen´:” Misschien werd hij wel opener en warmer, en zou hij zichzelf niet mee onthouden aan degene, die van hem hield omdat hij bang was dat ze zijn ziel met haar en huid op zou eten. Of misschien kon ik wel leren… op te houden met proberen zijn ziel met haar en huid op te eten.”  

Hoe vaak hoor ik van vrouwen niet deze zin, zij het minder dramatisch geformuleerd:”Mijn man praat nooit eens over zijn eigen gevoelens, hij praat sowieso heel weinig… Voor hem is het voldoende als ik maar in zijn buurt ben. Maar voor mij is dat niet altijd genoeg, ik wil iets van hemzelf zien!”  

En tot hun verbazing praat diezelfde stille man in de relatietherapie opeens wel, blijkt hij daar opeens wel te kunnen vertellen, zij het geholpen door onze vragen.

Wat is er aan de hand met mannen en vrouwen? Waar komt hun verschil in behoefte aan verbale communicatie vandaan?

Er zijn verschillende antwoorden voor, maar vandaag wil ik het hebben over de biologische verklaring: in mannelijke hersenen lopen veel minder verbindingen tussen het gedeelte waar het gevoel zit en het gedeelte waar de taal zit. Mannen hebben dus inderdaad minder snel woorden voor gevoelens tot hun beschikking. Het is domweg ingewikkelder voor hen om te praten over gevoelens dan voor vrouwen. En als ze dan door hun vrouw onder druk gezet worden (”ja, en…??? ”  ” en toen…???” of zo’n handgebaar van ”praat eens dóór!” etc) , raken ze gestresst en lukt het nog minder. 

Vreemd genoeg vertellen veel vrouwen dat hun man in de periode van verliefdheid wél veel praatte, óók over gevoelens. Waarschijnlijk deed hij toen meer zijn best en was zij geduldiger en stelde ze meer open vragen (je weet wel, zonder al voor hem in te vullen….).  

Het kán dus wel. En verder is er ook het nodige te leren, al dan niet in relatietherapie.