Archive for the 'Verliefd op een ander' Category

Iedere mens komt in zijn leven wel een aantal keren voor de vraag:’Wie ben ik eigenlijk?’ Het antwoord daarop is per definitie onvolledig. Je bent immers niet een vast, onveranderlijk gegeven. Je hebt zoveel kanten, zoveel kleuren, dat in iedere situatie en met ieder contact iets anders van jezelf naar voren komt.
Regelmatig zijn daar wel patronen in te herkennen, en dan denk je jezelf te kennen. Maar een nieuwe situatie, een nieuwe vriend of vriendin kan opeens en onverwacht weer heel andere kanten van jezelf aan het licht brengen.
We horen dat vaak als mensen vertellen over hun plotselinge verliefdheid op een derde. Naast alle schrik en problemen die dat meebrengt, is er ook altijd de verwondering van degene die het overkomt:”Ik had het niet verwacht… ik voel me zo anders bij hem/haar…. hij/zij doet iets met mij wat ik nooit eerder heb meegemaakt en wat ik eigenlijk ook niet meteen weer kwijt wil… ik ken mezelf niet meer… ‘etc

Het is precies dit nieuwe in jezelf dat aantrekkelijk is. Niet de ander ‘an sich’, maar datgene wat die ander/het andere met je doet. Hetzelfde geldt in principe voor elke verandering: wonen op een andere plek, werken in een andere setting, op vakantie gaan naar een ander land dan gebruikelijk. Elke nieuwe situatie roept iets anders in je op, appelleert aan andere vaardigheden, andere gevoelens. En daardoor ontwikkel je je, wordt je scala aan vaardigheden groter, je palet aan gevoelens breder, je vermogen om te zien en te horen verfijnder…

Is dan het doel van ieders leven om zoveel mogelijk van jezelf in kaart te brengen, hetzij in de breedte hetzij in de diepte?
Persoonlijk geloof ik daar niet in. Wel zie ik voortdurend dat stilstand, verstarring en verstijving niet goed is voor mensen. Dat mensen langzaam afsterven als ze niet meer ‘stromen’, niet meer bewegen. (Waarbij stilstand niet verward moet worden met ‘ergens bij stil staan’, aangezien bij dat laatste soms juist veel meer gebeurt dan bij veel actie!)

Vanuit de Gestalttherapie wordt de mens gezien als een zelf-helend vermogen, dat bij goed luisteren naar zichzelf vanzelf kiest voor datgene wat goed is voor hem of haar. Zoals veel waarheden lijkt dit simpeler dan het is. De moeilijkheid zit in het ‘goed luisteren naar jezelf’ en in het ‘weten’ wat goed is voor je. De meeste mensen melden dat ze voorafgaand aan de verliefdheid wel in zichzelf een onrust, een drang, een onvrede met de huidige situatie hebben ervaren. We horen echter nooit dat iemand bewust op zoek is gegaan naar een derde, om daar verliefd op te worden….

Verliefd worden is per definitie beweging, het heeft altijd te maken met iets nieuws. Je wórdt verliefd, dus je wás het niet. Je komt door verliefdheid in beweging, je wereld krijgt een andere kleur, er gebeuren nieuwe dingen.

Als relatietherapeut heb ik veel relaties gezien en begeleid waarin dit gebeurt (lees ook de andere blogposts in de categorie: ‘verliefd op een ander’). En altijd komen we tot de conclusie dat de verliefdheid een antwoord is op de al dan niet volledig bewust gevoelde behoefte aan iets nieuws. Soms omdat er verstarring en stilstand was in één of beide partners en daardoor in de relatie, soms omdat er een leegte ontstaan was, die gevuld wilde worden. Dat zou niet persé en verliefdheid hoeven te zijn, dat kan ook een nieuw project, een nieuwe baan, een nieuwe hobby, een nieuw inzicht of beleving kunnen zijn.
Kortom, verliefdheid ontstaat als er bewust of onbewust behoefte is aan iets dat ons en/of onze relatie in beweging brengt. Het zegt niet per definitie dat de relatie slecht was, wel dat er iets nodig was.
Dit inzicht kan de verliefdheid relativeren, maar niet meteen doen verdwijnen. Daar is tijd voor nodig en vooral geen onderdrukking, want onderdrukte gevoelens gaan ondergronds en leiden daardoor een nog langer leven. Waarbij aangetekend dat gevoelens toelaten nog niets zegt over het gedrag waarmee je die gevoelens dan toelaat. Ik kan op allerlei manieren boos zijn op iemand en die boosheid in mezelf toelaten. Daar hoeft die ander zelfs niets van te merken.

Door een toeval stuitte ik vorige week op Stine Jensen, filosofe en literatuurwetenschapper. Enthousiast geworden door een voorpublicatie van haar nieuwe boek  zocht ik haar website en ontdekte dat ze al meer geschreven heeft, o.a. een boek getiteld: Leugenaars. (Lemniscaat 2008).

Liegen en boosheid over het liegen van de partner komen we in relatietherapie dagelijks tegen. Het is bijna even onvermijdelijk verbonden met relatiecrises als de tegenpool ervan: snuffelen in mail, telefoon, agenda etc. van de bedriegende partner.

Het begint echter al eerder, beschrijft Jensen, met de ”bedwelmende liefdesleugen” van het begin, waarin je elkaar eeuwige trouw zweert. Je gelooft erin en hoopt dat deze gelukzalige toestand eeuwig duurt. Elke verliefdheid is echter eindig: ” … de vlam laait op en dooft na enige tijd tot een waakvlammetje. Een nieuw vocabulaire doet zijn intrede: houden van, tederheid, genegenheid, kameraadschap. De liefde verplaatst zich steeds meer van de nachtelijke uren naar het daglicht. En vanaf het moment dat het daglicht binnensluipt, beginnen geliefden terug te verlangen naar het hartstochtelijke begin en elkaar eraan te herinneren hoe het toen was”. (uit: Jensen, Leugenaars)

Het omgaan met deze verandering van allesoverheersende verliefdheid naar dagdagelijkse werkelijkheid  is de grootste opgave voor stellen in van langerdurende relaties.

Volgens Jensen is de snuffelaar bang voor dit ”onvermijdelijke moment dat de liefde verandert, dat levens uit elkaar gaan vallen. (…)  De bedrieger deelt dezelfde angst dat het leven uit elkaar valt. Steeds opnieuw begint hij in de liefde, maar niet om het einde te versnellen, maar om het verblindende, verslavende begin te ervaren”. (Jensen, idem).

In de confrontatie met elkaar kunnen leugenaar en snuffelaar ontdekken wat de waarheid over hun relatie is. Ze kunnen onderzoeken of ze samen die verandering naar alledaagsheid zo vorm kunnen gaan geven, dat ze er beiden weer gelukkig van worden. Er is echter moed voor nodig om onder de oppervlakte te kijken naar wat er werkelijk in hun relatie en in hun leven aan de hand is.

Klik hier om je aan te melden voor relatietherapie.

Bij veel stellen, die wij zien, komen de relatieproblemen aan het licht doordat één van beide partners verliefd wordt op een ander. Lang niet altijd vertelt de verliefde partner thuis wat er aan de hand is. En zeker niet als ze er ondanks hun verliefdheid niet voor kiezen om hun vaste relatie op te geven.

Zo ook bij een vrouw, die ik laatst zag. Zij was verliefd geworden op een ander. In het begin had ze het gevoel dat ze op wolken liep en alles door een roze bril zag. Hij was ook erg gecharmeerd van haar. Ook hij was getrouwd. Na een paar stiekeme afspraken kregen ze beiden moeite met de situatie. Het leiden van een dubbelleven kostte hen veel energie en ze kregen beiden gewetensproblemen. Dus besloten ze om elkaar niet meer te zien.

Ze had het er erg moeilijk mee. Ze sliep slecht, at weinig en werd erg mager. Toch wou ze het haar man niet vertellen. Ze wou hem niet kwetsen en ze wou ook niet zijn vertrouwen verliezen. Hij zag wel aan haar dat er wat was, maar ze had het op stress op het werk gegooid.

Ze kwam bij mij, omdat ze steeds meer lichamelijke klachten kreeg en niet meer wist wat ze nu moest. De verliefdheid was wel verminderd, maar ze voelde zich moe en futloos. Het gevoel voor haar man leek weg, de kinderen kon ze niet goed aandacht geven. Ze voelde zich hopeloos ongelukkig.

In ons gesprek kwam ze erachter dat ze eigenlijk vooral veel behoefte had aan contact en intimiteit. Aan gesprekken over dingen die wat verder gingen dan de schoolprestaties van de kinderen en de nieuwe auto van de overburen. Daar was in de relatie met haar man geleidelijk aan steeds minder aandacht voor gekomen. Waar ze vroeger alles met elkaar deelden, leken ze nu langs elkaar heen te leven en zich te laten leiden door de waan van de dag. Ze voelde zich eenzaam.

Al pratend realiseerde ze zich dat zij eigenlijk zelf nu ook niet met hem deelde, wat haar het grootste deel van de dag bezig hield. Dat ze hem niet vertelde wat ze miste, niet met hem deelde hoeveel verdriet ze had. Natuurlijk zou hij schrikken, misschien boos zijn. Maar zo doorgaan leek ook geen optie meer…

Een week later belde ze op. Ze had met haar man gepraat. Ze had niet alle details verteld, maar wel het meest essentiële. Hij was erg geschrokken, maar ook wel erg blij met haar keuze. Het was een emotionele en heftige week geweest. Haar gevoel voor hem was niet helemaal terug, maar er leek wel wat opening in te zitten. En bovendien was ze nu veel rustiger. Het begin was gemaakt…

(Elke gelijkenis berust op toeval dan wel op het feit, dat veel mensen dezelfde ervaringen delen…)

Klik hier voor informatie over onze relatietherapie in Beuningen bij Nijmegen en hier voor onze relatietherapie in Zuidoostbeemster bij Purmerend, vlakbij Amsterdam.

(Elke herkenning berust op toeval, c.q. op het feit dat dit soort ervaringen zeer algemeen voorkomen. Feiten en situaties uit verschillende verhalen zijn vermengd en kunnen daardoor nooit naar concrete mensen verwijzen.)

Vanochtend sprak ik een jonge vrouw. Ze was boos, angstig en verdrietig want haar partner was verliefd geworden op een ander. Dat had ze een half jaar ervoor ontdekt. Toen ze hem met haar ontdekking confronteerde, loog hij er eerst over, gaf vervolgens toe en beloofde ´beterschap´. Maar onlangs bleek dat hij het contact met die ander helemaal niet verbroken had.  De nieuwe confrontatie leverde een herhaling van de eerste keer op: eerst ontkennen, tenslotte toch  toegeven, berouw en nieuwe beloftes. Ze controleerde nu alle telefoonrekeningen, alle mail, keek steeds opnieuw in zijn mobiel… ze schaamde zich ervoor, had nooit van zichzelf gedacht, dat ze zover zou gaan, maar leek het niet te kunnen laten.

Aangezien ik de partner ook gesproken had, wist ik dat hij, net als zij, verdrietig, angstig en boos was. Dat hij eigenlijk (nog) niet kon kiezen, maar dat onder druk van zijn vrouw toch gedaan had. Hij had beloofd alle contact met die ander te verbreken. Hij kon haar echter niet uit zijn hoofd en hart zetten,  deed niets anders dan over haar dromen en aan haar denken; in zijn dromen werd ze steeds mooier en leuker en hun contact steeds waardevoller. Hij vertelde dat niet aan zijn vrouw, want hij wou haar niet kwetsen. Hij wist echter steeds minder of zijn keus de juiste was en ook niet of hij zijn belofte vol kon houden.

Het bekende verhaal. De bekende reacties. Dit keer van een vrouw, maar omgekeerd komt zeker zo vaak voor: ook vrouwen gaan vreemd. Volgens onderzoek tegenwoordig zelfs vaker dan mannen; men spreekt van een ”inhaalslag door vrouwen”.

Vanmiddag kreeg ik een mail van een andere cliënte met een vergelijkbare situatie. Zij schreef:”Ik heb hem gezegd dat hij maar contact met haar moet opnemen en maar moet uitzoeken wat hij nou eigenlijk echt met haar wil. Misschien gooi ik daarmee mijn glazen in, maar dan weet ik zometeen tenminste waar ik aan toe ben. Bovendien, als ik het hem verbied, stoot ik hem helemaal van me af. Ik ben bang dat hij me dat dan – bewust of onbewust- toch gaat verwijten…”

Vastleggen of vrijlaten? Of nog een andere variant? Iedere mens heeft daarin een keuze…

Klik hier voor informatie over onze relatietherapie in Beuningen bij Nijmegen en hier voor onze locatie in Zuidoostbeemster bij Purmerend, vlakbij Amsterdam.