Archive for the 'Gezinnen' Category

Gisteren heb ik de kerstboom gezet met daaronder, zoals al 25  jaar, de eigengemaakte kerststal met gehaakte poppetjes. Gehaakt… ja, kan het truttiger?

Maar onze kerststal vertelt een stuk van onze gezinsgeschiedenis. Hij is met ons meegegroeid en vertegenwoordigt iets gezamenlijks. Hij is namelijk het resultaat van gezamenlijke keuzes en creativiteit.

Ruim 25 jaar geleden vond ik het boekje met patronen voor een gehaakte kerststal. Nadat ik het eerste jaar de noodzakelijke Jozef, Maria en het kindje had gemaakt, mochten de kinderen vervolgens elk jaar kiezen welk figuurtje ik zou maken. Ik maakte er een of twee per jaar. Er kwamen 3 engeltjes, de 3 koningen, een os en een ezel, een schaap, een herder en een hond. En verder was er tot mijn toenmalige vreugde ook gedacht aan het ”gewone volk” dat op bezoek kwam: een visser, een bloemenvrouwtje, een spinster en een molenaar. (Dezelfde patronen zijn gebruikt voor één van de kerststallen in de kerststallencollectie van de voormalige Landstichting, inmiddels Museum Orientalis geheten.)

Toen na ruim 10 jaar alle patronen op waren, verzonnen de kinderen ze zelf. Als eerste vonden ze dat het ontbrak aan kinderen, wat de herdersjongen opleverde. Vervolgens merkten ze op, inmiddels op de kritische leeftijd gekomen, dat alle poppetjes blank waren. ”Was Jezus wel blank, hij leefde toch in Palestina?”, vroeg onze oudste zoon. Dus er kwam een zwarte vrouw en het jaar erop een zwart kindje en het jaar daarop een zwart schaap, tot hilariteit van de inmiddels puberende kinderen.

Toen hield ik er mee op. De kinderen gingen het huis uit. Toen ik echter op een gegeven moment dacht:”Die stal laat ik dit jaar maar in de doos, het is wel erg oubollig”, kwam er een storm van protest:”Waarom heb je de stal niet opgezet? Die hoort erbij!”’ En altijd kreeg de aanvankelijk steeds wisselende aanhang het verhaal te horen van het elk jaar mogen kiezen van een nieuwe figuurtje.

Tot twee jaar geleden de kleinzoon van 3 vroeg:”Oma, waar is de olifant? En er hoort toch ook een kameel bij?”‘ Dus ik was zo goed niet of ik pakte de traditie weer op en haakte een olifant. En dit jaar ontwierp ikzelf het patroon voor een kameel. Zometeen ga ik manden haken die aan weerszijden van zijn bulten komen te hangen.

Want niets is sterker en werkt meer verbindend in een relatie of gezin dan gezamenlijke rituelen. In onze tijd van steeds weer nieuwe dingen willen, staan we daar vaak niet meer stil. Maar met Kerstmis gaat het bijna vanzelf.

Daarom mijn advies aan elk nieuw samengesteld gezin en ook aan elk nieuw stel: sta samen expliciet stil bij de rituelen, die elk uit zijn gezin van herkomst meebrengt. En overleg welke rituelen jullie willen overnemen, en welke nieuwe gebruiken jullie kunnen verzinnen, die tot rituelen kunnen uitgroeien.

Het zou leuk zijn om hieronder voorbeelden te lezen van rituelen, die jullie gebruiken, zodat we elkaar op ideeen kunnen brengen.

Ze durfde het zichzelf nauwelijks toe te geven, maar stiekem vroeg ze zichzelf wel eens af of ze niet van de regen in de drup terecht was gekomen.

Hoeveel ze ook van haar nieuwe man hield, ze was zo ontzettend moe van alle problemen de hele tijd. De ruzies tussen hem en haar kinderen, de problemen met zijn ex, de ruzies ook met hem over hoe hij met zijn kinderen omging. Hij was gewoon een verwenpapa geworden! Als zijn kinderen er waren moesten er altijd speciale dingen gebeuren. Haar eigen kinderen werden jaloers: zijn kinderen mochten veel meer, kregen veel meer. En dan zijn ex…. ze had het echt helemaal gehad met zijn ex en alle haar grillen. En last but not least: zijn kritiek op haar opvoeding, die haar zo onzeker maakte…

Het verhaal van een samengesteld gezin gaat zelden over rozen. Er zijn heel wat hobbels te nemen, die veel inzet van beide partners én van de kinderen vragen. De partners hebben dat vaak wel over voor hun nieuwe liefde, zeker in het begin. De kinderen hebben er echter niet om gevraagd, zíj zijn ook niet verliefd. Vaak zitten ze nog midden in de verwerking van de scheiding. Een nieuwe partner boort hun stiekeme hoop dat het toch nog goed komt, definitief de grond in. Geen wonder dat ze niet altijd even cooperatief zijn.

Het opbouwen van een nieuw samengesteld gezin vraagt veel vaardigheden van de nieuwe partners. Ondersteuning in  de vorm van gezinstherapie kan daarbij goede ondersteuning bieden.

Wil je meer weten over onze gezinstherapie, klik dan hier voor de website van Marike in Beuningen bij Nijmegen en hier voor de website van Wilfried in Zuidoostbeemster bij Amsterdam.

(Elke herkenning berust op toeval c.q. op het feit, dat de beschreven ervaringen zeer vaak voorkomen. Feiten en situaties uit verschillende verhalen zijn vermengd en kunnen daardoor nooit naar concrete mensen verwijzen.)

Vandaag moest ik opeens weer denken aan wat een goede vriend en collega jaren geleden tegen mij zei. Ik vertelde hem over de regelmatige strijd tussen mijn man en onze puberende zoon en ik nam het daarbij op voor mijn zoon. `Blijf er tussenuit´, zei die vriend. `Anders maak je een watje van hem´. Ik keek hem stomverbaasd en niet begrijpend aan. `Je zoon moet dit soort strijdjes zelf oplossen met zijn vader. Daar wordt hij man van´, herhaalde hij. `Moeders denken altijd maar dat ze hun zonen moeten beschermen, en ontnemen daarmee hun zonen de mogelijkheid om hun kracht te meten met hun vader´.  Ik heb zijn advies ter harte genomen en mijn zonen zijn stevige, volwassen mannen geworden met een prima relatie met hun vader.

Van de week had ik een echtpaar, waar hetzelfde probleem een rol speelde: moeder nam het voortdurend op voor zoonlief. Deze maakte daar dankbaar gebruik van en liet in feite zijn moeder de hete kolen voor hem uit het vuur halen. Haar man was het daar absoluut niet mee eens. Maar niet alleen vanwege de opvoeding. Hij voelde zich ook tekort gedaan en buitengesloten. Zijn vrouw trok in zijn beleving vaak één lijn met de kinderen tégen hem! Hij had er veel last van dat zij hem afviel waar de zoon bij was.

De vrouw kon ter plekke nóg boos worden over de situatie. Met vlammende ogen ging ze tegen haar man tekeer,  ze was als een tijgerin die haar welp verdedigde…  toen we dat tegen haar zeiden, keek ze net zo verbaasd als ik vroeger. Het lijkt immers zo’n logische en terechte actie: je kind wordt aangevallen en je verdedigt hem. Ook al is hij 15 of 25, voor een moeder is haar kind altijd haar kind. Dat je daarmee zowel je kind als je man niet altijd recht doet, leer je in geen enkel schoolboekje.

Toen ze zich dat realiseerde, kon ze haar man begrijpen. Samen spraken we af, dat ze voorlopig wekelijks op een vaste tijd met elkaar over de kinderen en hun verschillen in de opvoeding gaan praten. Zonder dat de kinderen erbij zijn!

Klik hier voor informatie over onze relatietherapie in Beuningen bij Nijmegen en hier voor onze relatietherapie in Zuidoostbeemster bij Purmenredn, vlakbij Amsterdam.