Archive for the 'Film' Category

Zojuist heb ik de film Black Butterflies gezien. Een indringende film over de Zuidafrikaanse dichteres Ingrid Jonker, prachtig gespeeld door Carice van Houten.

Ingrid Jonker is een ikoon  geworden van de anti-apartheidsstrijd, nadat Nelson Mandela haar gedichtover een vermoord zwart kind voorlas bij zijn eerste reden voor het Zuid-Afrikaanse parlement.

In de film is ze echter ook een ikoon voor wat niet alleen een Zuid-Afrikaans kind, maar elk kind nodig heeft: erkenning door zijn of haar vader.

Die erkenning ontbeerde ze pijnlijk. Haar vader liet het gezin in de steek nog voor ze geboren was. Haar  moeder pleegde zelfmoord toen ze 10 jaar was. Haar vader nam haar en haar zusje met tegenzin op in zijn tweede gezin en gaf hen een kamer in de bediendenvleugel.

Hij was een uiterst rechts parlementslid, voorvechter van het apartheidsregime dat door zijn dochter zo sterk bekritiseerd werd. Hij maakte deel uit van de censuurcommissie voor literatuur, die een gedichtenbundel van haar afwijst. Hij ziet zijn dochter als een gevaar voor zijn goede naam en maakt haar daar keer op keer op pijnlijke wijze op attent.

Ingrid zoekt haar erkenning vervolgens in haar vele relaties met mannen. Die doen allemaal hetzelfde als haar vader: ze laten haar in de steek zodra ze hun leven teveel verstoort.

Als de censuurcommissie een volgende gedichtenbundel accepteert denkt Ingrid eindelijk zijn erkenning gewonnen te hebben. Ze krijgt een prijs voor de bundel en vraagt haar vader met haar mee te gaan om de prijs op te halen. Dan vertelt hij woedend dat hij de bundel alleen heeft goedgekeurd om een nieuw schandaal te vermijden. Hij wijst haar definitief de deur en wil haar nooit meer zien.

Dat is voor Ingrid de doodslag. Ze maakt nog een reis, maar haar levenslust is weg, het kind in haar is vermoord. Het ligt in de goot, evenals de 2 kinderen die ze door abortus heeft laten afdrijven. Uiteindelijk verdrinkt ze zich in zee.

Maar het kind is niet dood. Het vraagt nog dagelijks om erkenning en niet alleen in Afrika…

Wil je meer weten over onze gezinstherapie, klik dan hier voor de website van Marike in Beuningen bij Nijmegen en hier voor de website van Wilfried in Zuidoostbeemster bij Amsterdam.

Vorige week de film ”Drei” gezien: een mooie en tegelijk  grappige film van regisseur Tom Tykwer over een driehoeksverhouding.

In een interview vertelt Tykwer over zijn visie op driehoeksverhoudingen:

”Simon en Hanna vallen allebei voor Adam, maar ze blijven ook van elkaar houden. Veel traditionele verhalen vereisen dat er dan een knoop doorgehakt moet worden, maar dat is hier geen optie. Simon en Hanna willen elkaar namelijk ook niet kwijt. Dat maakt het ingewikkeld, al klinkt het nog zo simpel. Er lijken weinig voordelen te zitten aan veel partners hebben. De hele maatschappij is ingericht op een relatie tussen twee personen. Als er niet zoveel obstakels waren, hadden meer mensen voor een relatie zoals in Drei gekozen. Dat zou veel natuurlijker zijn. Je kunt heel lang van iemand houden, maar er kunnen onvervulde verlangens blijven. Ik zeg niet dat ik zo leef, maar rationeel bezien past een relatie met één enkele persoon niet bij onze emotionele complexiteit.”

Tywker houdt van films waarin vaste regels worden losgelaten, maar dan zo dat mensen zich er nog wel in kunnen herkennen. Dat is boeiend en geeft stof tot nadenken. De herkenbaarheid kont tot stand omdat ook de hoofdpersonen zelf in verwarring blijken: de situatie lijkt hen eerder te overkomen dan een duidelijke keus te zijn.

De film is komisch en leuk om samen naar te gaan kijken. En wellicht een mooie aanleiding om daarna met je partner het wel en wee in je eigen relatie weer eens aan de orde te stellen….

Over de stelling van Tywker, dat de mens niet geschapen is voor een relatie met maar één persoon, zou ik wel graag reacties van de lezers van dit blog lezen: wat vinden jullie van monogamie? Klopt de moraal over monogamie wel met het feitelijke gedrag van de huidige hetero-Nederlander? Zijn hetero”s toe aan een nieuwe moraal m.b.t. relaties?

In de homowereld is het vrijen met (ook) anderen dan je vaste partner is minder taboe, maar is daarmee de moraal ook veranderd? En wat voor effect heeft dat op relaties?

Kortom, allerlei reacties zijn welkom!